عمه ام حسابی مریضه. سرطان لنف دارن. وقتی دیدمش فقط چشماش اون ته ته ها عین قدیم بود. اما بقیه هیچ فرقی نکردن. عموم یه کمی پیر تر شده اما خوب ماشاالله نزدیک نود سالشه. شهر در مجموع فرقی نکرده اما یه چیزی خیلی آدم رو آزار میده و اون سرعت زندگیه که آدم احساس میکنه اینجا پایینتره. اونجا روشنه و اینجا نیست. حرف رفتن همه جا هست.

یه چیزی که خیلی مایه تعجبم بود محبوبیت احمدی نژاد بود. رفته بودم مرکز امار. اول که فکرمیکردم بدون آشنا جواب سلامم رو هم ندن. برعکس! چقدر مودب. حسابی تحویل گرفتند. آخرش هم با سلام وصلوات هرچی داشتند زدند روی سی دی و دادند دست من  و ما اومدیم.(البته یه چیزهایی رو اصلا سرشماری نکرده بودند که خوب چاره ای نبود) داشتم تشکر میکردم که کمکم کردند و وب سایتشون چه خوب شده که برگشت گفت به خاطر آقای احمدی نژاده. پرسیدم چطور...ظاهرا ناشناس زنگ میزنند و اداره جات رو چک میکنند و بعد میگند از دفتر احمدی نژاد هستند. میگفت همه ازش میترسند. یکی دیکه مغازه پوشاک داشت میگفت کارم گیر کرده بود و رییس اداره پوشاک باهام بد شده بود و کارم رو راه نمیانداخت. بهم گفتن مدیر بازرگانی از مدیرهای احمدی نژاده(به عنوان حسن!) رفتم پیشش. حالا این آدم کلی صنف زیر دستشه...رییس بخش پوشاک رو تو برف کشید با پرونده من اونجا و دعوا که این آقااگه پرونده اش مشکل نداره چرا کارش رو راه نمیندازی. اون یکی راننده آژانس هم میگفت خانوم محبوبیتش داره زیاد میشه. معلومه میخواد برای مردم کار کنه اما اگه نکشنش. از سیاست خارجیش پرسیدم...همونطور که حدس میزدم قبح حرفاش و در واقع وخامتش برای اینایی که داخل ایرانند مشخص نیست. به آژانسیه میگم شما تو راجع به این انرژی هسته ای چی فکر میکنی میگه خانو م برای مردم چه فرق میکنه ؟ گرفتارند! خیلی ها هم روی لجبازی هم که اینا نمیشه به ما زور بگند و خودشون دارند چرا ما نداشته باشیم حمایت میکنند.

من الان باید برم. دوباره مینویسم.