۱. من چون هنوز شروع به کار نکرده ام نمیتونم خیلی خوب نظر بدم و اینایی که میگم روی همین مشاهده محدودمه. شما در نظر داشته باشید.

۲. به نظرم میاد فشار زندگی توی کانادا خیلی کمتر از آمریکاست. این خدمات تامین اجتماعی و بیمه مجانی و سیستمی که دولت مواظبه آب توی دل شهروندان کانادایی تکون نخوره باعث شده ظاهرا اعصاب مردم راحته. بعد هم اینجا دائم فشار نیست که "سقف آسمان است" و " پولدار بودن خوشبختیست" و واسه همین آدم جوگیر نمیشه که اگه سالی ۳۰۰ هزار تا در نیاورده و هفته ای ۶۰-۷۰ ساعت کار نکرده یه جای کارش ایراد داره. آدمها کمتر در میارن اما نیازی هم ندارند که خیلی بیشتر دربیارند و اعصابشون راحت تره.

۳. همین شماره دو میتونه آفت باشه اگر شما آدم بلند پروازی هستید. از یه حدی هم بیشتر راحت نمیشه در آورد چون خیلی مالیات میدید. بیمه مجانی بالاخره از یه جا داره میاد دیگه. اینجا اون پولدارهای خفن رو نمیشه دید. من از روزی که توی تورنتو بودم یه ماشین لیموزین ندیدم(توی نیویورک ریخته) هلیکوپتر هم از بالای سرم رد نشد(این مدیر عاملهای شرکتهای بزرگ توی نیویورک اینجوری میان سر کار) اما آدم بیخانمان هم توی کوچه نریخته.

۴. مردم اینجا سالمتر هستند. من از روزی که اومدم آدمهای چاق رو دارم میشمرم. یعنی انقدر کم هستند که میشه شمرد...تا حالا چهارتا شده اند و هیچ کدومشون هم چاق مفرط نبوده اند. آمریکا خیلی ساده آدم میبینه آدمهایی رو که از فرط چاقی به زور راه میرند. هرچی فقیرتر چاقی هم بیشتر واسه اینکه غذاهای سالم گرونتر هستند و تحرک هم کمتر. اینجا غذاها خیلی خوشمزه ترند و سالمتر.

۵. اینجا دائم نباید فکر کنی که این پول مالیاتم ممکنه بمب بشه بخوره وسط ایران یا این کمپانی های اسلحه سازی بمبش کردند دادند اسرائیل بزنه توی لبنان. میدونم همه مون به هم ربط داریم اما اینجا حداقل روزمره جزو زندگیت نیست که پولت داره صرف دشمنی با ایران میشه.

۶. دانشگاه خوب تعدادش کمه. شما اگه میخواهین دانشگاه خوب برید توی هر ایالت آمریکا حداقل یکی دوتا دانشگاه تراز اول هست که انتخاب کنید. توی هر رشته ای در سطح جهانی دانشگاه دارند. اینجا از این حیث تعدادش به نظر کم میاد.

۷. قدرت امریکا چیزی نیست که آدم بتونه راحت ازش بگذره. این قدرت و نگاه " غیر ممکن وجود ندارد" روحیه ایه که توی آمریکا جزو ارزشهای فرهنگیه و به شهروندانش هم تزریق میشه. من به نظرم میتونه خیلی خوب باشه اگر آدم اسیر سیستم نشه. اگر اسیر سیستم نشی آمریکا خیلی جای پیشرفت هست. اول اینکه خود جامعه هل میده شهروندانش رو تا دائم محدودیتهاشون رو به مبارزه بطلبند و جلو برند و جامعه رو هم با خودشون پیش ببرند. دوم اینکه به علت پولداری جامعه میتونه ریسک کنه و به آدمها فرصت بده. به اینهمه دانشجوی متوسط ایرونی فرصت بده که پذیرش بگیرند و تلاش کنند و از در دانشگاههای آمریکا با معدل خوب بیرون بیاند و بعد برای همین آمریکا کار کنند. به آدمها فرصت بده که برای پولدار شدن٬ موفق شدن٬ دنبال رویاهاشون رفتن تلاش کنند. آمریکا ظرفیت ریسک پذیریی داره که کانادا نداره و در مقابل به نظر میاد آدمهایی توی آمریکا بیشتر موفق میشند که این ریسک براشون توی زندگی عامل برانگیزاننده باشه نه آشفته کننده.

با وجود سختیش من به نظرم میاد در آمریکا خوشحالتر خواهم بود مگر اینکه جنگ پیش بیاد.

پ.ن. این عروسک قراره دوباره وبلاگش مرتب آپدیت بشه. سر بزنید که خانواده اش بمونند توی رودروایسی و تنبلی نکنند.

پ.ن.وقت اضافه دارید؟ سری مصاحبه های Inside Actors Studio رو توی YouTube گذاشته اند. یک سری بزنید احتمال اینکه مصاحبه با هنرپیشه مورد علاقه تان را پیدا کنید هست مخصوصا از هالیوود.