امروز با واسو رفته بودی کنسرت. آهنگهای آدمی بود به نام ا.ر.رحمان که ظاهرا آهنگساز بسیار محبوبیه و بیشتر برای فیلمهای هندی آهنگ میسازه. کنسرت توی یه استادیوم شانزده هزار نفری بود که فکر میکنم حداقل سه چهارمش پر شده بود...یه چیزی حدود دوازده هزار نفر. تم آهنگها پاپ بود و آهنگهای مردم کوچه و بازار هند. چیزی که برای من خیلی جالب بود این تفاوت و در عین حال یکی بودن این مردم بود. هند تا جایی که من میدونم زبان رسمی نداره. هر ایالتی (سیستمشون از جهاتی خیلی شبیه آمریکاست) زبون خودش رو داره و به زبون خودش هم درس میده تا تحصیلات دانشگاهی که همه به انگلیسی درس میخونند(البته میشه از اول هم مدرسه انگلیسی زبون رفت). یعنی خیلی جدی دوتا آدم از شمال و جنوب هند ممکنه زبون هم رو نفهمند. صنعت فیلم هند در دو جا ظاهرا خیلی قویه: یکی همون بالیوود معروف که توی بمبئی واقع شده و زبونش هندیه و یکی هم جنوب هند که فیلمهای به زبون تامیل میسازه. کنسرت امروز در واقع اجرای آهنگهایی بود که توسط این آقای رحمان برای فیلمهای مختلف ساخته شده بود و توسط خودش یا خواننده های دیگه اجرا شده بود. یکسری از این خواننده های معروف هم همراه گروه بودند و خودش هم میخوند. چیزی که برای من خیلی جالب بود این بود که خیلی از آهنگها رو خواننده ها به چند زبون میخوندند...یعنی مثلا اولش رو هندی شروع میکردند بعد وسطش ممکن بود عوض کنند به تامیل و آخرش هم راجستانی...تمام این مدت همه این دوازده هزار نفر داشتند گوش میکردند و لذت میبردند...وقتی از هندی به تامیل عوض میشد البته تامیلی های جمع جیغ و تشویقشون هوا میرفت اما وقتای دیگه هم میتونستند با آهنگ ها ارتباط برقرار کنند. آخرش هم همه استادیوم در کنار هم یکصدا یه آهنگی رو خوندن که معنیش این بود که "مادر(وطن)٬ من به تو ادای احترام میکنم".

توی راه برگشتن من داشتم فکر میکردم اصلا چند دفعه شده من آهنگ ترکی یا کردی گوش بدم؟ چطور اینا تونسته اند اینجوری با هم یه فصل مشترک پیدا کنند در عین اینکه انقدر گوناگونی بینشون هست؟ نمیدونم آیا ما هم تونسته ایم و من ندیده ام یا اصلا نداریم در این سطح.  برام واقعا جالب بود.